سرانجام پس از پنج روز، پنجشنبه دوازدهم شهریورماه نمایندگان پارلمان ایران به هجده نفر از بیست و یک نفر وزرای پیشنهادی احمدینژاد رای اعتماد دادند. این در حالی بود که از زمان اعلام وزرای پیشنهادی گمانهزنیها حاکی از ریزش گسترده در این کابینه بود. تا جایی که نمایندگان و چهرههای شاخص اصولگرا از جمله باهنر(نایب رییس مجلس)، احمد توکلی(عضو جامعه ایثارگران) و حتا علی مطهری(نماینده اصولگرای تهران) نیز به این کابینه اعتراضات زیادی داشتند. شاخصه اصلی کابینه پیشنهادی احمدینژاد بنا به اذعان خود نمایندگان و تحلیل گران سیاسی، نظامی تر شدن آن و همچنین اطاعتپذیری آنان از شخص رییسدولت است. با وجود تمامی این انتقادات و تحصیلات نا مرتبط و بعضن مشکوک این اعضا رایآوردن هجده نفر از آنان موضوعی عجیب به نظر میرسد که نگارنده سعی در یافتن علل این مسئله دارد.
1- دیدار رهبر حکومت اسلامی، علی خامنهای با نمایندگان مجلس اندکی پیش از مراسم بررسی صلاحیت کابینه که طی این دیدار خامنهای رسمن از احمدینژاد و کابینه پیشنهادی وی اعلام حمایت نمود و به صراحت اعلام کرد در صورتی که خودشان به تصمیم درباره وزیری رسیده و به یقین دست یافتند به آن عمل کنند، اما اگر یقین حاصل نشد به رئیسدولت اعتماد کرده و به وزیر پیشنهادی رای اعتماد دهند. وی در این دیدار مجلس را به سازش و همکاری با رییسدولت فراخاند. شایان ذکر است که خامنهای پیش از این نیز در نماز جمعه پس از اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری بر خلاف قانون که وظیفه وی را بیطرفی میداند، کاملن جناحی عمل نمود و از یک کاندیدا در شرایطی که هنوز بر سر نتایج اختلاف وجود داشت، حمایت نمود.
2- عده زیادی از تحلیلگران سیاسی اظهارات پایانی احمدینژاد در مجلس را که نمایندگان را به صحبت با کابینه در پشت درهای بسته و مذاکره با آنان فراخاند و همچنین بر لزوم رایآوری تمامی اعضای کابینه تاکید کرد که این خود نوعی تهدید برای نمایندگان تلقی میشد. با توجه به نوع برخوردهای دولت با مخالفین خود و محکومنمودن آنان به بهانه مخالفت با نظام و اقدام بر علیه امنیت ملی و… مشخص است که نمایندگان مجلس نیز از عاقبت امر واهمه دارند.
3- رد صلاحیتهای مجلس هفتم و سپس هشتم که مخصوصن در مجلس هشتم با رد صلاحیت حدود 2000 تن از کاندیداها به اوج خود رسید، باعث شد به نوعی تصفیه در مجلس ایجاد شود. با این کار مجلس به کلی در اختیار اصولگرایانی قرار گیرد که خود به نوعی از حامیان احمدینژاد بودند. البته طی چهارساله دولت نهم با وجود اقدامات غیر اصولی و غیر کارشناسانه احمدینژاد در بین خود اصولگرایان نیز چند دستگی ایجاد شد. با این حال به نظر میرسد تصفیه مجلس جناح اکثریت را در اختیار عده زیادی از نیروهای خودی قرار داده که در غالب اوقات جانبدارانه و بدون نگاه دلسوزانه تصمیماتی صرفن در جهت منافع عدهای خاص و نه در جهت استیفای حقوق مردمی میگیرند.
